Neem een kijkje in uw stadsdeel

Interviews met Haarlemmers over eenzaamheid

Week tegen de eenzaamheid

Eenzaamheid komt voor onder jong en oud. Door verhalen te vertellen en te luisteren kunnen we begrijpen hoe eenzaamheid voelt en wat het met je doet. In een reeks van interviews besteden we de komende weken aandacht aan het thema eenzaamheid. Dit in aanloop naar de ‘Week tegen de Eenzaamheid’ van 30 september tot en met 7 oktober. We hebben een aantal mensen bereid gevonden om te vertellen hoe hun leven er uit ziet en waar ze tegenaan lopen. Het zijn sterke mensen die naast hun kwetsbaarheid ook laten zien hoe ze met eenzaamheid omgaan.

De serie portretten is een samenwerking tussen Patty-Lou Middel-Leenheer (tekst), Lorenzo (fotografie) en leden van de coalitie Haarlem Ontmoet (Haarlem Effect, DOCK, SIG, Stichting Nabestaandenzorg, Vrijwilligerscentrum Haarlem, BUUV en Sport Support).

Wanneer je niet meer zoveel hebt te vertellen

Els Pot van tweeëntachtig is alleenstaand. Een lekker pittige dame. Hoewel ze iedere dag iets onderneemt en in een fijne behulpzame wijk woont, ervaart ze ook momenten van eenzaamheid. Sinds zij niet meer werkt en minder meemaakt, ervaart ze dat ze er niet meer zo ‘toe doet’ en weinig verhalen te vertellen heeft. “Helaas zijn ook al veel van mijn vrienden en vriendinnen overleden. Mensen met wie ik door de jaren heen een band heb opgebouwd en mooie gesprekken kon hebben.”  Toch gaat Els zeker niet bij de pakken neerzitten. Ze gaat nagenoeg iedere dag fietsen en dan het liefste naar de zee. Als het maar even mooi weer is, gaat ze lekker zwemmen. Daarna duikt ze een terrasje op om nog wat te drinken. “Het liefst natuurlijk met een vriendin, maar ik ga ook alleen, anders kom ik nergens meer.” Els ervaart ook mindere dagen. “Zeker in de Corona-tijd was het soms moeilijk. Ik was zelfs zo bang om te vereenzamen, dat ik samen met mijn dochter ben gaan kijken bij een bejaardenhuis.” Maar dat was helemaal niks. “Ik werd verdrietig van al het betuttelen wat ik zag, ik blijf dus lekker thuis!” In de buurt waar Els woont zorgt men voor elkaar en is een buurthuis aanwezig. “Ik vind het fijn dat ik daar heen kan, maar ik heb die behoefte nog niet gevoeld, laat mij nog maar even schuiven.”

Lees verder

Vol in het leven en toch zo nu en dan eenzaam

Wilma Sieraad van negenenvijftig heeft haar huis en tuin strak op orde. Haar leven eigenlijk ook. Ze is een vrolijke dame, werkt full time in de cosmetica-industrie. En toch, vertelt ze ons met een knipoog: “Ik ben alleen en veel mensen moeten nog wel eens aan mij wennen.” Ze vinden mijn humor soms wel heel bijzonder, zegt ze er lachend achteraan. Hoewel ze zich niet verveelt als ze alleen is en vol in het werkende leven staat, zijn er toch dagen dat ze er niks aan vindt. “Ik voel me dan heel zielig, zit op de bank dus vooral heel erg ‘zielig’ te zijn, maar probeer mijzelf een dag later weer een schop onder mijn kont te geven.”  Wat Wilma soms mist is de verbinding met iemand, waardoor je je net even minder alleen voelt. Eenzaamheid wil ze het niet echt noemen, maar Wilma vertelt ons ook dat ze in de Corona-tijd niet naar haar koor kon en dat heel erg miste. “Niemand komt aan mijn vrijdag! Dat is mijn uitje naar het koor en dat viel dus weg.” De vriendschappen die ze daar heeft gemaakt zijn belangrijk voor haar. Net als de goede band die ze heeft met haar zus. Lachend vertelt ze: “We hadden met het koor hele suffe WhatsApp-groepsgesprekken, waarvan ik nu weleens denk dat het ook een beetje minder mag. Maar toen was dat een leuke afleiding.” Tijdens Corona legde Wilma veel puzzels. “Mijn broer heeft er zelfs een speciale plank voor gemaakt, zodat ik zelfs puzzels van 3000-4000-stukjes kon maken. Over het ontvangen van hulp is ze helder: “Weet je, ik heb niet echt hulp nodig van anderen, maar moet mezelf er af en toe wel toe zetten om er wat van te maken.”

Lees verder

De brei-oma

Ria is vijfentachtig jaar en woont alleen. Over eenzaamheid is ze erg openhartig. We zitten in haar gezellige woonkamer. Overal prijken foto’s van haar kinderen, kleinkinderen en haar hondje. Hoewel ze haar regelmatig bezoeken, werd het met name in de Coronatijd wel anders. “Voor Corona had ik het sowieso hartstikke druk met mijn clubjes en ik kon nog overal heen.” Ria vertelt dat ze graag ging klaverjassen en 3D-kaarten maken met andere dames. “Maar toen mocht niets mocht meer, daar bovenop kreeg ik een ongeluk. Ik werd door iemand aangereden. Nu ben helaas ik niet meer zo mobiel, dus zijn de dagen wel lang zo.” Ria vertelt dat bij de pakken neerzitten niets voor haar is, dus is ze gaan puzzelen en iedere dag een beetje wandelen. “Je moet er toch echt zelf iets van maken en zo had ik tenminste een beetje een plannetje iedere dag.” En, Ria is gaan breien. Ze breit kleine tasjes en dekentjes voor een kindertehuis in het buitenland. Trots laat ze ons haar werkjes zien. “Daar ben ik behoorlijk zoet mee en ik vind het ook nog leuk. Laatst kwam er een klein meisje langs, die vond de tasjes zo leuk! Ze noemde me ‘de brei-oma’.  Haar moeder vroeg meteen of ze er één kon kopen, leuk he?” Hulp vanuit Haarlem aanvaard Ria graag: “Iedere week komt er iemand. We doen samen voor de hele week boodschappen. Dat vind ik erg gezellig en fijn, dan heb ik meteen alles in huis en hoef ik niet te sjouwen.” 

Lees verder

Mijn ongeluk veranderde mijn leven

Rob Veerman (64) stond voor zijn ongeluk sportief en sociaal actief in het leven. Hij werkte als ICT-er bij een ziekenhuis in Amsterdam. In 2012 veranderde zijn leven door een afschuwelijk fietsongeluk. Ondanks een lang hersteltraject werd hij daarna afhankelijk van een rolstoel. Met het wegvallen van zijn actieve sportleven en het daaraan gekoppelde netwerk, zijn scheiding en verhuizing naar Haarlem, werd zijn leven snel anders. “Al die dingen tezamen maakten me wel heel eenzaam”. Veel contacten vielen weg. Het vinden van nieuwe kennissen lukt nog best wel, maar diepgaande relaties opbouwen, dat is minder eenvoudig geworden. Het duurt gewoon langer. Toch blijft Rob een doorzetter. Samen met zijn hulphond blijft hij op zijn aangepaste fiets actief. Hij fietst regelmatig langere stukken met de hond aan zijn zijde. Regelmatig ontmoet hij onderweg leuke mensen. Bovendien zet hij zich als vrijwilliger in voor ‘Buuv’ en sport hij zoveel als hij kan. Rob weet wat depressiviteit is. Maar vooral ook hoe lastig het is om daaruit te komen. “De lust ebt uit je weg en je wordt steeds verdrietiger. Het valt niet mee jezelf daaruit te krijgen, maar eigenlijk heb je geen keus”. Hij weet inmiddels ook dat hij het geluk vooral in zichzelf moet blijven zoeken. Gesteund door zijn lieve vrouw Edith, zoeken ze samen naar de leuke dingen, nieuwe contacten en niet onbelangrijk: nieuwe vriendschappen.

Lees verder

Haarlem op film!

In November kon je ‘m al bekijken in de Filmschuur: Haarlem op Film. Een compilatiefilm met unieke beelden van Haarlem en haar inwoners door de jaren heen. Goed nieuws: je kan deze echte muggenfilm nu gratis online bekijken!

In de prachtige documentaire van Erik Willems zie je de ziel van de stad door de jaren heen. Met materiaal uit een hele eeuw, aangevuld met wat Haarlemmers zelf gefilmd hebben in die honderd jaar. Een uniek kijkje in onze stad dus. Want kan jij je nog indenken dat er trams reden? Of hoe heftig Molen de Adriaan was afgebrand? Ook zien we dat sommige dingen onveranderd zijn, zoals de hoge nood naar woningen. Wij zagen de première van de film online en kunnen je vast vertellen dat ‘ie zeker de moeite waard is! Hier bekijk je Haarlem op Film.

Lees verder

Zoekt u hulp of wilt u graag wat doen?

www.haarlem.buuv.nu

DOCK helpt mensen zichzelf en elkaar te helpen.

www.dock.nl/buurten/haarlem

Biedt jong en oud een uitdagende vrijetijdsbesteding.

www.haarlemeffect.nl

Coalitie gericht op het terugdringen of voorkomen van eenzaamheid.

Coalitie Haarlem Ontmoet

Vrijwilliger werven of worden

www.haarlemvoorelkaar.nl

Een leven lang gezond actief!

sportsupport.nl

Tandem is een organisatie die mantelzorgers ondersteunt in de breedste zin van het woord

Tandem

Voor hulp of een praatje

De altijd contactlijn